Renault Laguna to samochód klasy średniej, który pojawił się na rynku w 1993 roku jako następca Renault 21 i doczekał się trzech generacji aż do 2015 roku. Przez 22 lata obecności była jednym z głównych modeli marki w segmencie D, łącząc rodzinny charakter z rozwiązaniami technicznymi typowymi dla wyższej półki. Zmiany oczekiwań wobec komfortu, bezpieczeństwa i stylistyki w tej klasie widać tu bardzo wyraźnie. To też model z dużymi ambicjami, który mocno namieszał w ofercie Renault.[1]
Premiera Laguny jako następcy Renault 21 w 1993 roku
Dlaczego Renault zdecydowało się zastąpić model 21
We wrześniu 1993 roku Laguna weszła do salonów jako bezpośredni następca Renault 21. Renault potrzebowało wtedy auta lepiej dopasowanego do klientów klasy średniej: świeższego wizualnie, bogaciej wyposażonego i prostszego do ustawienia w gamie. Decyzja była czytelna. Stary projekt odszedł, a wraz z nim stare skojarzenia.[1]
Model 21 kojarzył się już z wcześniejszą dekadą, więc marka musiała zrobić miejsce dla samochodu, który lepiej mówił językiem lat 90. Chodziło o komfort, bezpieczeństwo i spójny obraz całej oferty, a nie tylko o zmianę blach. Renault nie ciągnęło starego konceptu na siłę. Postawiło na czysty start.
Podobny ruch widać w starych modelach Renault, które warto znać. Laguna nie była więc zwykłym sedanem do katalogu. Miała być sygnałem, że Renault wchodzi w nową dekadę z czymś świeżym.
Różnica była wyraźna już na starcie: Renault 21 zniknęło z pierwszego planu, a Laguna dostała własną nazwę i własny kierunek. Premiera z 1993 roku zamknęła jeden rozdział i otworzyła następny.
To dobry punkt odniesienia, gdy śledzi się dalsze generacje.
Trzy generacje Laguny: od 1993 do 2015 roku
Czym różniły się kolejne generacje Laguny
Między 1993 a 2015 rokiem Laguna zmieniała się w tempie, które widać po silnikach, skrzyniach biegów i samym podwoziu. Każda generacja przesuwała model bliżej większego komfortu i lepiej dopracowanej techniki. Nie była to jedynie zmiana wyglądu, zmieniał się też charakter auta.
| Generacja | Najważniejszy wyróżnik | Co to oznaczało w praktyce |
|---|---|---|
| Renault Laguna I | Silniki 1598, 2946 cm³ i moc 83, 190 KM[2] | Napęd na przednie koła oraz 5-biegowa manualna albo 4-biegowa automatyczna skrzynia biegów |
| Renault Laguna II | Moc 92, 210 KM i przekładnie 5- lub 6-biegowe | Więcej opcji napędu, ale też więcej ryzyka problemów z zawieszeniem, przeniesieniem napędu i elektroniką karty dostępu |
| Renault Laguna III | Silniki 1461, 3498 cm³ i moc 110, 238 KM[2] | 6-biegowe skrzynie biegów oraz wyraźnie lepsze dopracowanie układu jezdnego niż w poprzedniku |
Najlepiej widać to w liczbach. Pierwsza Laguna miała szeroką gamę benzyn i diesli, ale jeszcze bez nadmiaru elektroniki, więc była blisko klasycznej szkoły Renault z początku lat 90. Druga generacja dorzuciła kartę hands-free, wtedy brzmiało to nowocześnie, przy codziennym użyciu już mniej bezproblemowo. Laguna III wyszła z tego trio najpewniej: mocniejsze silniki i lepsza ocena bezpieczeństwa w Euro NCAP, zwłaszcza za ochronę pieszych.[3]
Na drodze różnice czuć było od razu. Laguna II kusiła wyposażeniem, ale zawieszenie i przeniesienie napędu nie zawsze dobrze znosiły przebiegi. Przy dłuższym użytkowaniu wychodziło to szybciej, niż chciałby właściciel. Laguna III była bardziej dopracowana i stabilniejsza, choć kosztów eksploatacji całkiem nie wyeliminowała. Podobny balans między nowoczesnością a praktyką widać w historii Renault Fluence.
W legendach Renault, które przeszły do historii motoryzacji Laguna pojawia się nie bez powodu. Trzy generacje pokazały, jak marka przesuwała się od klasycznego auta klasy średniej do modelu z wyraźnie dojrzalszym układem jezdnym i bogatszą techniką.
Dwadzieścia dwa lata obecności Laguny na rynku
Jak długo produkowano Lagunę i dlaczego zakończono produkcję
Ostatnia Laguna III została w cennikach do 2015 roku, a cały model spędził na rynku 22 lata. Renault trzymało go tak długo, bo przez lata był ważnym autem klasy średniej-wyższej, ale z czasem miejsce zaczęły mu zabierać nowsze konstrukcje lepiej pasujące do strategii marki.[1]
Zmiana nie przyszła z dnia na dzień. Renault przesuwało ofertę w stronę modeli, które lepiej pasowały do nowego układu gamy, a Laguna — mimo rozpoznawalności — przestała być naturalnym punktem odniesienia. W katalogu zrobiło się miejsce dla innych aut. Zresztą podobny ruch widać także w starych modelach Renault, które warto znać.
Ostatnia generacja do końca była sensownym autem rodzinnym, ale pod tą samą nazwą nie dostała już następcy. Renault uporządkowało ofertę i zostawiło przestrzeń konstrukcjom, które lepiej odpowiadały nowym oczekiwaniom rynku — w nadwoziu i w kosztach utrzymania.
Laguna nie zniknęła z powodu porażki, tylko dlatego, że po 2015 roku jej formuła przestała pasować do planu marki. To naturalne zamknięcie epoki, a nie efekt jednego słabego rocznika.
Wpływ Laguny na segment D i kontynuacja po Renault 21
Jak Laguna zmieniła postrzeganie aut klasy średniej-wyższej
Na rynku segmentu D Laguna pokazała, że auto klasy średniej-wyższej może być jednocześnie praktyczne i mniej sztywne niż klasyczny sedan. Renault oferowało sedana, kombi i liftbacka, więc klient nie musiał dopasowywać się do jednego nadwozia.
To miało konkretny efekt. Laguna zaczęła się kojarzyć z autem dla rodziny, firmy i kierowcy, który chce jednego samochodu do kilku zadań, a nie wyłącznie z autem reprezentacyjnym. Segment D przestał wyglądać jak nudny kompromis między komfortem a użytecznością.
Renault coraz częściej odchodziło od schematu „jeden model, jeden charakter”. Tę skłonność do śmielszych rozwiązań widać też w Renault Avantime – czym był ten model?, gdzie marka przesuwała granice tego, co klient zaakceptuje w salonie.
Laguna zastąpiła Renault 21 i nadała segmentowi D bardziej elastyczny charakter. W salonach stały sedan, kombi i liftback.
